پاك و منزّه و از مراجع عاليقدر نجف اشرف و در عين حال داراى روابط معنوى و باطنى با حضرت حقّ متعال بودند . مردى متين و استوار و مراقب و مىتوان او را جمال السّالكين إلى الله تعالى نام برد . اعمال او اسوه و الگوى صبر و تحمّل و ايثار و زهد و مراقبت و سعهء نفس و دانش قوى بود . حقّاً سيماى او نمونهء ظاهر و بارزى از علماء راستين ، و مشايخ طائفهء حقّهء مذهب جعفريّه بود . و آئينه و آيتى از سير و سلوك أئمّهء طاهرين سلام الله عليهم أجمعين ، و يادآورندهء خدا و عالم آخرت بود . هنوز چشمان اشك‌آلود آن مرحوم براى آشنايان ، و ناله‌ها و سوزهاى شبانه براى همسايگان كه در محلّهء حُوَيْش نجف اشرف بودند حكاياتى است شنيدنى . تا اين سنه كه يكهزار و سيصد و نود و نه هجريّهء قمريّه است بيست و دو سال است كه رحلت نموده ، ( رحلت ايشان در بيست و نهم شهر محرّم الحرام سنهء يكهزار و سيصد و هفتاد و هفت هجريّهء قمريّه اتّفاق افتاد ) و مقبرهء ايشان در وادى السّلام نجف است ؛ رحمةُ الله عليه رحمةً واسعةً . نسبت به چنين مردان راستين خدا بايد گفت كه : عَاشَ سَعِيداً وَ مَاتَ سَعِيداً . زيرا تمنّاى حركت به سوى خدا ، و رفع حجابهاى ظلمانى و نورانى ، و پيوستن به لقاء الله من جميع الجهات ، و ادراك مقام فناء و اندكاك أنانيّت در ذات اقدس حضرت حقّ سبحانه و تعالى اوّلين برنامهء روش و منهاج او بود ؛ و دعاى اللَهُمَّ ارْزُقْنَا